Dit artikel is afkomstig van  de St. Milieunet.nl website.

Vooral stedelijke gebieden gaan gebukt onder het juk van steeds meer gebouwen en mensen op een m2. Daarentegen lopen andere gebieden juist leeg.

Ook in Nederland is dat zo – aan de randen wordt ons land . En naar verwachting de komende jaren nog veel leger!

Bestuurders willen graag veel draagvlak, dus hebben ze veel mensen nodig om de voorzieningen in stand te houden. Zodoende wordt er ook veel gebouwd zonder vraag, of zonder dat men de vraag heeft onderzocht. En dat veroorzaakt problemen. Ook verdient een gemeente op diverse manieren aan de verkoop van grond voor woningen.

Een krimp van de bevolking wordt daarmee gelijk gesteld als aan een straf, zo lijkt het wel.

Is dit echter een juiste visie?

Rust en ruimte zijn toch gezegende woorden voor veel mensen?

Er zijn toch veel mensen die toch bij voorkeur een woning zoeken met rust en ruimte?

In de uitgave van FD.nl maart 2010 las ik een artikel die mij hierover aansprak. ‘Zorgelijk maar niet hopeloos’ en ‘door gedurfde keuzes kan een regio met minder mensen toch aantrekkelijk worden’.

Naar mijn mening is dit precies waar het om gaat. De juiste keuzes durven maken, maar dat geldt natuurlijk altijd en overal. De vraag is dus wat de juiste keuzes zijn.

Het lijkt mij een uitdaging om in een gebied met een krimpende populatie eens mee te kijken of er keuzes zijn en zo ja welke. Ik heb diverse ideeën verzameld gedurende de laatste jaren.

Ik ben benieuwd welk gebied het zal worden…

Anton Sinke

april 2010 CasaMundus Vision – Amsterdam

Veranderende markt gelukzoekers … gelukkig zijn wij die kwijt, maar voor hoe lang?

In Nederland wordt twee keer per jaar de meest toonaangevende beurs van tweede woningen georganiseerd. Hieraan neem ik al meer dan 20 jaar deel. Meestal met zgn. ‘turn key’ tweede woningen. Dit wil zeggen kopen zonder zorgen. Het is immers een huis op afstand. Er wordt gezorgd voor controle en als de eigenaar het wilt wordt ook de verhuur geheel verzorgd.

Woningen uit projecten, maar ook individuele woningen worden op deze beurs te koop aangeboden. In Nederland, België, Frankrijk, Spanje en heel Europa alsmede daarbuiten zoals Marokko en meer landen in Afrika, in Azië, in Zuid- midden- noord Amerika. Uit heel de wereld zijn wel aanbiedingen te vinden, maar minder uit Australië en Nieuw-Zeeland.

Een paar jaar geleden werd de beurs zo massaal bezocht dat je bijkans over de hoofden van de mensen kon lopen.

Dat is nu niet meer zo. En gelukkig, maar want kwantiteit heeft nu meer plaats gemaakt voor kwaliteit. Dat geldt voor de aanbieders van woningen, maar ook voor de bezoekers.

Nog maar twee jaar geleden was de vraag van de bezoekers “Hoeveel rendement biedt u?” om bij percentage van lager dan 10% snel door te lopen. Om maar zo snel mogelijk aan te schuiven bij aanbieders van droomrendementen.

Die aanbieders heb ik eind maart 2010 op de laatste beurs in Utrecht niet gezien. Evenmin de bezoekers die naar rendementen vroegen.

Gelukkig maar: die zijn wij kwijt en ik hoop voor lang!

Want kwijt raken doe je ze niet is mijn ervaring. Ze wachten stiekem de tijd af en verstoppen zich nu in een hoekje.

De vraag die hierbij bij mij opkomt is: wie wil er nu eigenlijk belazerd worden?

Het eerste kwartaal 2010 heeft 1 concrete koper opgeleverd en drie enkele serieuze nieuwe kandidaten.

Voor het eerste kwartaal geen slecht begin, zeker vergeleken met het resultaat van 2009.

Op de website www.casamundus.com leest u onder het rolmenu ‘nieuws’ een aardig interview met de nieuwe eigenaars van villa 22. Chris Reemer en Edmee Burger vertellen op welke wijze zij ons project hebben geselecteerd om daar hun investering te doen. Niet alleen in geld maar vooral door er veel te willen zijn!

De orkaanachtige wind in maart heeft ons project nauwelijks schade berokkend. De boulevard van les Sables d’Olonnes en de jachthaven zijn spectaculair geraakt. Dit nog afgezien van de schade en leed die de overstroming verderop in de Vendee heeft berokkend!

In de Telegraaf plaatsen wij wekelijks kleinere advertenties om de aandacht van nieuwe geïnteresseerden te trekken. Blijkt men voldoende belangstelling te hebben, dan nodigen wij de mensen uit voor een bezichtigingsverblijf van enkele dagen voor een vriendenprijs. De komende weken vertrekken weer 3 nieuwe families om te gaan kijken of de sfeer en de omgeving hen ook bevalt.

Uiteindelijk kunnen wij nog slechts 10 families aan een nieuwe woning helpen in het Franse Vendee, op loopafstand van de oceaan.

Omdat alle centrale voorzieningen al zijn gebouwd en aangelegd is dit project een garantie voor zekerheid. Niet in de laatste plaats omdat de verhuur zich erg goed ontwikkeld. Ook in 2010!

Dit citaat is te lezen in een interview in FD.outlook magazine maart 2010 en komt uit de mond van Rudy Stroink. Rudy is projectontwikkelaar die veel heeft geleerd van de kredietcrisis. Hij heeft 40 van de 60 projecten stil moeten leggen, hij heeft in 2008 E 60 miljoen verlies genomen maar “ik was wel genezen. Ik zal nooit meer een project beginnen zonder grondige analyse van de doelgroep”.

Dit interview heeft indruk op mij gemaakt. Er staan uitspraken in die ik volledig onderschrijf. Ik noem er een paar:

Bij stadsontwikkeling is de eerste fundamentele fout die gemaakt wordt dat vergeten wordt naar de vraag te kijken. Er is sprake van kwantitatieve bouwopgaaf.

De tweede fundamentele fout noemt hij de terreur van de ingenieur, die ons dwingt om de wereld te maken in plaats van hem te begrijpen.

Duurzaamheid is niet op te tekentafel op te lossen maar is een andere manier van denken.

Zijn aanbevelingen zijn:

• leg geen nieuwe woonwijken aan zonder grondige analyse van de doelgroep en de behoefte
• steden binnen een regio moeten een eigen rol kiezen, zodat ze hun unieke punten versterken
• laat de overheid helpen met een Deltaplan voor het opruimen van onbruikbaar naoorlogs vastgoed
• verhoog de waarde van steden door beter onderhoud en door meer parken en water te creëren

De pijn van foute beslissingen ontstaat bij pensioenfondsen die in die objecten beleggen. Bij de overheden die hun grond niet meer kwijt kunnen. Bij gebruikers die te veel hebben gehuurd.

Voor mij is het bijzonder om deze visie uit de hoek van de projectontwikkeling te horen en dan nota bene van iemand die zelf ingenieur is.

Ik heb de keuze gemaakt voor People Planet Prosperity en wel in die volgorde en dat wordt onderschreven door dit interview.

Anton Sinke 6 april 2010

In 1992 werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie aangenomen om vanaf 1993 ieder jaar 22 maart tot Wereldwaterdag uit te roepen.

Water is schaars.

De bevolkingsgroei en het sterk groeiend gebruik per hoofd van de bevolking maken water in snel tempo schaarser.

Van elke 100 personen toegevoegd aan de bevolking in de komende tien jaar zullen 97 mensen wonen in ontwikkelingslanden. De keuzes die de huidige generatie jongeren in de leeftijd 15-24 jaar te maken over de omvang en de spreiding van hun families zullen bepalen of er 8, 9 of 11 miljard mensen zijn in het jaar 2050. Nu zijn er 6,8 miljard mensen.

Wereldwijd gaat 90 procent van het water dat verbruikt wordt, naar de landbouw. De watercrisis is dan ook vooral een landbouwcrisis.

De rijkere landen zullen de schaarste het minst ervaren. Met geld en macht worden schaarse middelen immers altijd toegeëigend. De droogte wordt heel erg in landen of streken als Spanje, Australië en Californië. Nederland en andere laaggelegen gebieden zullen zich dan weer beter moeten wapenen tegen de oprukkende zee en rivierwater uit hoger gelegen gebieden. Het verschil met de ontwikkelingslanden is dat de getroffen gebieden vaak de mogelijkheid hebben om hun inwoners te beschermen en de risico’s te spreiden (IUCN).

Meer dan 97 % van het vloeibare zoet water bevindt zich niet in rivieren of meren, maar onder de grond. Grondwater wordt slechts traag of helemaal niet aangevuld – in het laatste geval spreken we over ‘fossiel water’, omdat het net als fossiele brandstoffen een niet hernieuwbare grondstof is. De watervoorraden dreigen nog sneller op te raken dan de resterende voorraden olie, gas en steenkool.

Als we er niet in slagen de water­consumptie terug te dringen, mogen we de prognoses over het toekomstige energie­verbruik gerust ver­dubbelen.

Wereldwijd heeft veertig procent van de wereldbevolking (2,5 miljard mensen) gebrek aan sanitaire voorzieningen, zoals een eenvoudig toilet. Daarnaast hebben bijna één miljard mensen geen toegang tot schoon drinkwater.

Oplossingen?
Ontzilting – het omzetten van zeewater in zoet water – is een meer en meer gebruikte oplossing en wordt in steeds meer landen naar voren geschoven als antwoord op het dreigende watertekort. Zout water is er genoeg. Maar als we op de oceanen rekenen om onze toekomstige behoefte aan water in te vullen, hebben we minstens 30.000 terawattuur extra energie nodig – dat komt neer op een verdubbeling van de huidige elektriciteitsproductie. Met de inzet van duurzame zonne-energie is dat haalbaar, maar het zal een te grote investering vergen.

Bewustzijnsvergroting over het watertekort is een belangrijke aanzet naar vermindering van watergebruik door een ieder.
De wereld kan bijvoorbeeld overschakelen op een dieet dat minder water vraagt.
Om één kilogram rundvlees te produceren, is zestien keer meer water nodig dan voor één kilogram tarwe. Noord-Amerikanen en Europeanen verbruiken per dag en per persoon ongeveer 5.000 liter water door wat ze eten. In Afrika en Azië, waar minder vlees wordt gegeten, bedraagt dat verbruik maar 2.000 liter.
Ook is binnenshuis heel wat te doen aan waterbesparing.
de waterbesparende douchekop bijvoorbeeld is wel bekend, maar de aanleg van een grijs water circuit scheelt enkele duizenden liter water per huishouden. In Nederland kost water echter zo weinig, dat daarbij niet gesproken wordt van realistische terugverdientijden. Door waterbesparende maatregelen mee te nemen met verduurzaming, verbeteringen en/of groot onderhoud, vallen de investeringen bijna weg en wordt het milieu door lager watergebruik maximaal gediend.
Het energielabel per woning zou eigenlijk uitgebreid kunnen worden met duurzaamheidscomponenten als het waterverbruik.
Daarnaast is het veel meer drinken van leidingwater bijzonder duurzaam in plaats van het drinken van bronwater van ver. Onze water ‘footprint’ kan kleiner.

Laat ons weten hoe jij water gaat besparen. Wij zetten het op de site, zodat anderen van jou kunnen leren.

Vertrouw op jezelf en begin bij jezelf. Begin vandaag.

Voor een duurzame planeet, voor onze kinderen.

Maar wel: lerend van het verleden

Mijn wens voor u
In de Maya-taal bestaat een mooie uitdrukking: In Lak’ech.
Het betekent “Ik Ben Een Andere Jij”
Dat is mijn wens voor 2010: IK BEN EEN ANDERE JIJ
Anton Sinke, directeur CasaMundus Vision

P.S. Verantwoordelijkheid nemen, dat is mijn overtuiging, dwingt de chaos in de wereld ons af. Het verleden leert ons om dat niet vanuit angst maar vanuit liefde te doen.

CasaMundus, de nieuwe weg.

In het afgelopen jaar heb ik hard gewerkt om mijn onderneming om te bouwen tot een organisatie waarbij maatschappelijk verantwoord ondernemen een kernwaarde is. Het is een proces geweest van jezelf een spiegel voorhouden en het creëren van nieuwe ijkpunten waaraan het beleid kan worden getoetst. Maatschappelijk verantwoord ondernemen betekent het zoeken van de balans tussen de drie P’s – People, Planet Prosperity.

Na een periode van reflectie en zelfonderzoek en het maken van een SWOT-analyse heb ik mijn ideeën voorgelegd aan een aantal experts uit het maatschappelijk leven en het bedrijfsleven. Zij reageerden enthousiast. Besloten werd om een groep te vormen om mij permanent te adviseren en te begeleiden. Het resultaat van de gesprekken met hen is een nieuwe activiteit: CasaMundus Vision. In deze nieuwe businessunit van CasaMundus worden onderzoek, advies en ontwikkeling op het gebied van vastgoed gecombineerd.

CasaMundus Vision heeft een missie: het leveren van een bijdrage aan een duurzame gebouwde omgeving. En dat consequent.

Het bouwen van een netwerk

Een eerste stap bij het ontwikkelen van CasaMundus Vision was het opzetten van een totaal nieuw netwerk van mensen die actief willen participeren in duurzame ontwikkelingen. Mensen die hun kennis willen delen. Inmiddels is er naast het zogenaamde Inspiratieteam een team ontstaan dat ingeschakeld kan worden bij de uitvoering van opdrachten, als klankbord, maar ook als medeopdrachtnemer. Tijdens mijn zoektocht ontmoette ik veel gelijkgestemde geesten. De algemene conclusie van de gesprekken die ik gevoerd heb is dat er sprake is van een onbalans tussen de drie P’s. Met name de P van People komt te weinig aan bod, terwijl als het om de P van Prosperity gaat het meestal gaat om gewin op korte termijn.

Ontwikkelen in het licht van Kopenhagen

Op politiek niveau is er veel beweging in de richting van een duurzame wereld. Alleen politiek betekent het sluiten van compromissen, terwijl we in het licht van de klimatologische ontwikkelingen we ons geen compromissen kunnen veroorloven. De druk zal van onderop moeten komen, door u en door mij. CasaMundus Vision wil een bijdrage leveren door te bouwen aan een duurzame omgeving. Passief bouwen en Cradle2Cradle zijn daarbij sleutelbegrippen. Werken aan duurzame vastgoedontwikkeling staat hoog op de lijst van CasaMundus Vision voor 2010. CasaMundus Vision heeft er de kennis en ervaring voor in huis.

Duurzaam energiebesparen: nieuwe stichting wil laten zien dat het kan omdat het moet!

Iedereen is het er over eens: de CO2-uitstoot moet radicaal terug. De grootste uitstoot is afkomstig van onze woonomgeving en bij de bestaande voorraad gebouwen is de grootste reductie te halen. Woningcorporaties hebben reeds plannen op het gebied om hun woningvoorraad tegen het licht te houden en verbeteringen te brengen om zo te komen tot CO2-neutrale woningen. Ik zelf participeer in een nieuwe stichting welke als doel heeft zich bezig te houden met het verduurzamen van bestaande gebouwen. Een van de werkmaatschappijen van deze stichting heeft in voorbereiding een campagne gericht op particuliere woningeigenaren. Zij levert maatwerk toepassingen van de beste renderende technische oplossingen voor energie en waterbesparing. Het gaat daarbij vooral ook om het ‘ontzorgen’ van analyse tot en met offerte, van installatie tot en met verzekering en van financiering tot en met service.

Les Jardins du Château d’Olonne bijna voltooid

In 2010 wordt de ontwikkeling van een van de mooiste resorts van de Franse Atlantische kust afgerond. Les Jardins du Château d’Olonne – een ontwikkeling van de J.M. Deurwaarder Bouwgroep uit Warmenhuizen – bestaat dan uit 162 vakantievilla’s van hoge kwaliteit op een plek die uniek genoemd kan worden. Uitzonderlijk voor Frankrijk zijn de weelderige tuinen, die het resort zijn naam hebben gegeven. Met tal van voorzieningen onder handbereik en de charmante, Franse familiebadplaats Les Sables d’Olonne als directe buur is Les Jardins du Château d’Olonne een plek waar u zich letterlijk als ‘god in Frankrijk’ kunt voelen. Er zijn nog enkele villa’s te koop. Haast u.

Projecten gezocht -mag met rafelrandje zijn

CasaMundus – de groene makelaardij – is gespecialiseerd in de verkoop van ‘groene’ woon- en recreatieprojecten. Wij zijn op zoek naar nieuwe projecten. Misschien projecten met een rafelrandje. Projecten die nog net niet groen zijn en waar eens naar gekeken moet worden om te zien wat daar aangedaan kan worden. Of projecten die struikelen bij de huidige verkopende partij omdat zij het groene karakter van het project niet over het voetlicht kunnen brengen.

Amsterdam, 20 december 2009

Onder deze titel schrijft Thomas Rau, architect Amsterdam, een column in het magazine VastGoedPersonality. In dit winternummer 2010 vervult Anne Marie Rakhorst van Search de rol van gast- hoofdredacteur.

Het magazine staat vol met goede artikelen, zoals een boeiend interview met Hermann Scheer, de Duitse Al Gore met als titel “wij hebben een ministerie voor Een Duurzame Toekomst nodig”. Het interessante van het artikel is dat een samenhangende visie wordt neergezet wat veel dieper gaat dan de discussie over wel of geen windenergie. Denk maar eens na over de stelling dat de conventionele (ook olie)producenten hun machtsbasis verliezen. Of dat de traditionele energiebedrijven hun eigen gevangenis hebben gecreëerd.

Het interview met Anne Marie Rakhorst leert niet alleen dat “de liefde voor de natuur haar met de paplepel is ingegoten” maar bovenal dat wij hier te maken hebben met een zakenvrouw met visie. Zou zij de perfecte minister kunnen zijn voor het kabinet Een Duurzame Toekomst? Ik zie overigens nu al wel een taak voor haar weggelegd, namelijk om te helpen dat onze minister Milieu meer ruimte krijgt om een daadwerkelijk beleid te ontwikkelen.

Maar nu terug naar Thomas Rau, want hij gooit de knuppel in het hoenderhok als het gaat om duurzaamheidlabels. Een doodskist noemt hij het ‘gebouw’ met een maximale GreenCalc en een minimale EPC. Wat Thomas bedoelt is dat het ‘voldoen aan’ en dus ‘het plakken van etiketten op’ niet leidt tot een optimaal resultaat. Als voorbeeld noemt hij de Elithis Tower in Dijon waar de duurzaamheidlabels bewust zijn genegeerd. En het resultaat is overschot aan energie en een gezond binnenklimaat. Met het voldoen aan de EPC-norm van 0,8 is het de vraag hoeveel gezondheidsklachten dit oproept. Tevens legt Rau uit dat de Tower als open source wil werken: welkom dus om het gebouw en de gebruikers te testen zodat de komende generatie gebouwen alleen maar nog beter worden.

Ik wil besluiten met het citeren uit de column van Thomas Rau: “ik pleit hartstochtelijk voor een waarde-economie waarin een huisarts een hoger inkomen heeft naarmate hij minder patiënten (met problemen) heeft. In die waarde-economie zijn mensen zich ervan bewust dat we maar één planeet hebben, met grondstoffen waarmee wij uiterst zuinig moeten omgaan. Op aarde is namelijk geen sprake van een energieprobleem en een grondstoffenvraag, maar van een energievraag en een grondstoffenprobleem. Die overtuiging hoort ons doen en laten te beheersen, ook in het vastgoed waar niet de ‘duurzaamheid’ maar de levensvatbaarheid’van een gebouw het uitgangspunt hoort te zijn”.

Anton Sinke – CasaMundus Vision – Amsterdam

Ik ben nu ruim tien jaar bezig met de ontwikkeling van Les Jardins du Château d’Olonne en kijk tevreden terug op die periode. Tenminste wanneer ik het over de kwaliteit van het project heb. Het hele traject heeft langer geduurd dan gepland. Fransen zijn nu eenmaal andere mensen dan Nederlanders. De Fransen hebben ook toegegeven dat dit project in deze uitvoering er nooit zonder de Nederlanders was gekomen. Fransen hebben nu eenmaal weinig kaas gegeten van projectmatig bouwen. Maar zonder de Fransen had het ook weer niet gekund. Zonder Jack Troussicot – de architect – had het project nooit geworden wat het nu is: deel van de Franse gemeenschap en deel van de natuur.

Ook zonder Bram Schuurbiers, onze tuinarchitect, had het niet gekund. Want het resort mag er dan nog zo Frans bijliggen, het zijn juist de tuinen die het project bijzonder maken en die zorgen voor de nodige diversiteit op het terrein. Overigens is daar ook het stedenbouwkundig plan van Troussicot debet aan. Hij heeft de villa’s zo op het terrein geplaatst, dat er een grote afwisseling ontstaat en je niet in de gaten hebt dat er maar drie basistypen aan villa’s zijn. De openbare beplanting op haar beurt zorgt voor telkens andere sferen.

In de tijd dat het project van start ging was er nog nauwelijks sprake van duurzaamheid. Warmte/koudeopslag stond nog in de kinderschoenen, fotovoltaïsche cellen waren nog onbetaalbaar. Toch is Les jardins du Château d’Olonne duurzaam. Duurzaam door opzet, bouwkwaliteit en architectuur. Niemand zal er over twintig jaar aan denken om het resort plat te bulldozeren. Daarvoor zullen gebruikers, bewoners en buurtgenoten er te veel aan gehecht zijn. Toen ik er een aantal weken geleden was om een aantal geïnteresseerden te laten zien, vervulde me het toch met enige trots toen ik hen rondleidde en ik het enthousiasme op hun gezichten ontdekte.

Volgend voorjaar is Les Jardins du Château d’Olonne af. Dan staan er 169 villa’s, een restaurant, een kinderzwembad en een tennisbaan. Dan ga ik een beetje afscheid nemen, maar niet voordat er nog een klein aantal villa’s is verkocht. Wanneer u geïnteresseerd bent, laat het even weten. Misschien bent u mijn laatste klant. Ik zal daar graag het glas op heffen. Maar Les jardins du Château d’Olonne zal nooit van mijn netvlies verdwijnen. Integendeel, daarvoor zijn de vriendschappelijke banden te groot. Bovendien zal ik betrokken blijven bij de doorverkoop van de villa’s. Dat maakt dat ik Les Jardins du Château d’Olonne zal blijven volgen en daar ben ik blij om.