Dit artikel is afkomstig van  de St. Milieunet.nl website.

Vooral stedelijke gebieden gaan gebukt onder het juk van steeds meer gebouwen en mensen op een m2. Daarentegen lopen andere gebieden juist leeg.

Ook in Nederland is dat zo – aan de randen wordt ons land . En naar verwachting de komende jaren nog veel leger!

Bestuurders willen graag veel draagvlak, dus hebben ze veel mensen nodig om de voorzieningen in stand te houden. Zodoende wordt er ook veel gebouwd zonder vraag, of zonder dat men de vraag heeft onderzocht. En dat veroorzaakt problemen. Ook verdient een gemeente op diverse manieren aan de verkoop van grond voor woningen.

Een krimp van de bevolking wordt daarmee gelijk gesteld als aan een straf, zo lijkt het wel.

Is dit echter een juiste visie?

Rust en ruimte zijn toch gezegende woorden voor veel mensen?

Er zijn toch veel mensen die toch bij voorkeur een woning zoeken met rust en ruimte?

In de uitgave van FD.nl maart 2010 las ik een artikel die mij hierover aansprak. ‘Zorgelijk maar niet hopeloos’ en ‘door gedurfde keuzes kan een regio met minder mensen toch aantrekkelijk worden’.

Naar mijn mening is dit precies waar het om gaat. De juiste keuzes durven maken, maar dat geldt natuurlijk altijd en overal. De vraag is dus wat de juiste keuzes zijn.

Het lijkt mij een uitdaging om in een gebied met een krimpende populatie eens mee te kijken of er keuzes zijn en zo ja welke. Ik heb diverse ideeën verzameld gedurende de laatste jaren.

Ik ben benieuwd welk gebied het zal worden…

Anton Sinke

april 2010 CasaMundus Vision – Amsterdam

Veranderende markt gelukzoekers … gelukkig zijn wij die kwijt, maar voor hoe lang?

In Nederland wordt twee keer per jaar de meest toonaangevende beurs van tweede woningen georganiseerd. Hieraan neem ik al meer dan 20 jaar deel. Meestal met zgn. ‘turn key’ tweede woningen. Dit wil zeggen kopen zonder zorgen. Het is immers een huis op afstand. Er wordt gezorgd voor controle en als de eigenaar het wilt wordt ook de verhuur geheel verzorgd.

Woningen uit projecten, maar ook individuele woningen worden op deze beurs te koop aangeboden. In Nederland, België, Frankrijk, Spanje en heel Europa alsmede daarbuiten zoals Marokko en meer landen in Afrika, in Azië, in Zuid- midden- noord Amerika. Uit heel de wereld zijn wel aanbiedingen te vinden, maar minder uit Australië en Nieuw-Zeeland.

Een paar jaar geleden werd de beurs zo massaal bezocht dat je bijkans over de hoofden van de mensen kon lopen.

Dat is nu niet meer zo. En gelukkig, maar want kwantiteit heeft nu meer plaats gemaakt voor kwaliteit. Dat geldt voor de aanbieders van woningen, maar ook voor de bezoekers.

Nog maar twee jaar geleden was de vraag van de bezoekers “Hoeveel rendement biedt u?” om bij percentage van lager dan 10% snel door te lopen. Om maar zo snel mogelijk aan te schuiven bij aanbieders van droomrendementen.

Die aanbieders heb ik eind maart 2010 op de laatste beurs in Utrecht niet gezien. Evenmin de bezoekers die naar rendementen vroegen.

Gelukkig maar: die zijn wij kwijt en ik hoop voor lang!

Want kwijt raken doe je ze niet is mijn ervaring. Ze wachten stiekem de tijd af en verstoppen zich nu in een hoekje.

De vraag die hierbij bij mij opkomt is: wie wil er nu eigenlijk belazerd worden?

Het eerste kwartaal 2010 heeft 1 concrete koper opgeleverd en drie enkele serieuze nieuwe kandidaten.

Voor het eerste kwartaal geen slecht begin, zeker vergeleken met het resultaat van 2009.

Op de website www.casamundus.com leest u onder het rolmenu ‘nieuws’ een aardig interview met de nieuwe eigenaars van villa 22. Chris Reemer en Edmee Burger vertellen op welke wijze zij ons project hebben geselecteerd om daar hun investering te doen. Niet alleen in geld maar vooral door er veel te willen zijn!

De orkaanachtige wind in maart heeft ons project nauwelijks schade berokkend. De boulevard van les Sables d’Olonnes en de jachthaven zijn spectaculair geraakt. Dit nog afgezien van de schade en leed die de overstroming verderop in de Vendee heeft berokkend!

In de Telegraaf plaatsen wij wekelijks kleinere advertenties om de aandacht van nieuwe geïnteresseerden te trekken. Blijkt men voldoende belangstelling te hebben, dan nodigen wij de mensen uit voor een bezichtigingsverblijf van enkele dagen voor een vriendenprijs. De komende weken vertrekken weer 3 nieuwe families om te gaan kijken of de sfeer en de omgeving hen ook bevalt.

Uiteindelijk kunnen wij nog slechts 10 families aan een nieuwe woning helpen in het Franse Vendee, op loopafstand van de oceaan.

Omdat alle centrale voorzieningen al zijn gebouwd en aangelegd is dit project een garantie voor zekerheid. Niet in de laatste plaats omdat de verhuur zich erg goed ontwikkeld. Ook in 2010!

Dit citaat is te lezen in een interview in FD.outlook magazine maart 2010 en komt uit de mond van Rudy Stroink. Rudy is projectontwikkelaar die veel heeft geleerd van de kredietcrisis. Hij heeft 40 van de 60 projecten stil moeten leggen, hij heeft in 2008 E 60 miljoen verlies genomen maar “ik was wel genezen. Ik zal nooit meer een project beginnen zonder grondige analyse van de doelgroep”.

Dit interview heeft indruk op mij gemaakt. Er staan uitspraken in die ik volledig onderschrijf. Ik noem er een paar:

Bij stadsontwikkeling is de eerste fundamentele fout die gemaakt wordt dat vergeten wordt naar de vraag te kijken. Er is sprake van kwantitatieve bouwopgaaf.

De tweede fundamentele fout noemt hij de terreur van de ingenieur, die ons dwingt om de wereld te maken in plaats van hem te begrijpen.

Duurzaamheid is niet op te tekentafel op te lossen maar is een andere manier van denken.

Zijn aanbevelingen zijn:

• leg geen nieuwe woonwijken aan zonder grondige analyse van de doelgroep en de behoefte
• steden binnen een regio moeten een eigen rol kiezen, zodat ze hun unieke punten versterken
• laat de overheid helpen met een Deltaplan voor het opruimen van onbruikbaar naoorlogs vastgoed
• verhoog de waarde van steden door beter onderhoud en door meer parken en water te creëren

De pijn van foute beslissingen ontstaat bij pensioenfondsen die in die objecten beleggen. Bij de overheden die hun grond niet meer kwijt kunnen. Bij gebruikers die te veel hebben gehuurd.

Voor mij is het bijzonder om deze visie uit de hoek van de projectontwikkeling te horen en dan nota bene van iemand die zelf ingenieur is.

Ik heb de keuze gemaakt voor People Planet Prosperity en wel in die volgorde en dat wordt onderschreven door dit interview.

Anton Sinke 6 april 2010

In 1992 werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie aangenomen om vanaf 1993 ieder jaar 22 maart tot Wereldwaterdag uit te roepen.

Water is schaars.

De bevolkingsgroei en het sterk groeiend gebruik per hoofd van de bevolking maken water in snel tempo schaarser.

Van elke 100 personen toegevoegd aan de bevolking in de komende tien jaar zullen 97 mensen wonen in ontwikkelingslanden. De keuzes die de huidige generatie jongeren in de leeftijd 15-24 jaar te maken over de omvang en de spreiding van hun families zullen bepalen of er 8, 9 of 11 miljard mensen zijn in het jaar 2050. Nu zijn er 6,8 miljard mensen.

Wereldwijd gaat 90 procent van het water dat verbruikt wordt, naar de landbouw. De watercrisis is dan ook vooral een landbouwcrisis.

De rijkere landen zullen de schaarste het minst ervaren. Met geld en macht worden schaarse middelen immers altijd toegeëigend. De droogte wordt heel erg in landen of streken als Spanje, Australië en Californië. Nederland en andere laaggelegen gebieden zullen zich dan weer beter moeten wapenen tegen de oprukkende zee en rivierwater uit hoger gelegen gebieden. Het verschil met de ontwikkelingslanden is dat de getroffen gebieden vaak de mogelijkheid hebben om hun inwoners te beschermen en de risico’s te spreiden (IUCN).

Meer dan 97 % van het vloeibare zoet water bevindt zich niet in rivieren of meren, maar onder de grond. Grondwater wordt slechts traag of helemaal niet aangevuld – in het laatste geval spreken we over ‘fossiel water’, omdat het net als fossiele brandstoffen een niet hernieuwbare grondstof is. De watervoorraden dreigen nog sneller op te raken dan de resterende voorraden olie, gas en steenkool.

Als we er niet in slagen de water­consumptie terug te dringen, mogen we de prognoses over het toekomstige energie­verbruik gerust ver­dubbelen.

Wereldwijd heeft veertig procent van de wereldbevolking (2,5 miljard mensen) gebrek aan sanitaire voorzieningen, zoals een eenvoudig toilet. Daarnaast hebben bijna één miljard mensen geen toegang tot schoon drinkwater.

Oplossingen?
Ontzilting – het omzetten van zeewater in zoet water – is een meer en meer gebruikte oplossing en wordt in steeds meer landen naar voren geschoven als antwoord op het dreigende watertekort. Zout water is er genoeg. Maar als we op de oceanen rekenen om onze toekomstige behoefte aan water in te vullen, hebben we minstens 30.000 terawattuur extra energie nodig – dat komt neer op een verdubbeling van de huidige elektriciteitsproductie. Met de inzet van duurzame zonne-energie is dat haalbaar, maar het zal een te grote investering vergen.

Bewustzijnsvergroting over het watertekort is een belangrijke aanzet naar vermindering van watergebruik door een ieder.
De wereld kan bijvoorbeeld overschakelen op een dieet dat minder water vraagt.
Om één kilogram rundvlees te produceren, is zestien keer meer water nodig dan voor één kilogram tarwe. Noord-Amerikanen en Europeanen verbruiken per dag en per persoon ongeveer 5.000 liter water door wat ze eten. In Afrika en Azië, waar minder vlees wordt gegeten, bedraagt dat verbruik maar 2.000 liter.
Ook is binnenshuis heel wat te doen aan waterbesparing.
de waterbesparende douchekop bijvoorbeeld is wel bekend, maar de aanleg van een grijs water circuit scheelt enkele duizenden liter water per huishouden. In Nederland kost water echter zo weinig, dat daarbij niet gesproken wordt van realistische terugverdientijden. Door waterbesparende maatregelen mee te nemen met verduurzaming, verbeteringen en/of groot onderhoud, vallen de investeringen bijna weg en wordt het milieu door lager watergebruik maximaal gediend.
Het energielabel per woning zou eigenlijk uitgebreid kunnen worden met duurzaamheidscomponenten als het waterverbruik.
Daarnaast is het veel meer drinken van leidingwater bijzonder duurzaam in plaats van het drinken van bronwater van ver. Onze water ‘footprint’ kan kleiner.

Laat ons weten hoe jij water gaat besparen. Wij zetten het op de site, zodat anderen van jou kunnen leren.

Vertrouw op jezelf en begin bij jezelf. Begin vandaag.

Voor een duurzame planeet, voor onze kinderen.

2010: Looking differently – thinking differently – acting differently

But: learning from the past

My wish for you
There is a lovely expression in the Maya language: “In Lak’ech”.
It means “I Am You and You Are Me”.
That is my wish for 2010: I AM YOU AND YOU ARE ME.
Anton Sinke, Director of CasaMundus Vision

P.S. I believe that taking responsibility is something that the chaos in the world requires us to do. The past has taught us not to do this from a position of fear, but from a position of love.

CasaMundus, the new way.
Over the past year, I have worked to transform my company into an organisation in which corporate social responsibility forms a core value. This has been a process that involved taking a look at ourselves in the mirror and creating new benchmarks against which policy can be tested. Corporate social responsibility means seeking a balance between the three P’s: People, Planet and Prosperity.

Following a period of reflection and self-examination, and producing a SWOT analysis, I presented my ideas to a number of experts from the business community as well as wider society, and they responded enthusiastically. The decision was taken to form a group to advise and support me on a permanent basis. A new activity has come about as a result of my discussions with them: CasaMundus Vision. This new business unit of CasaMundus brings together research, advice and development in the field of real estate.

The mission of CasaMundus Vision is to consistently contribute towards the achievement of a sustainable, built environment.

Building a network
An initial step in developing CasaMundus Vision was to set up a completely new network of people who wish to play an active part in sustainable developments. People who wish to share their knowledge. Now, in addition to the Inspiration team, a team has been created that can be called in to carry out assignments that fulfils the role of a sounding board, but which also acts as a fellow customer. During my quest, I met a great many like-minded spirits. The general conclusion drawn from the conversations I had is that there exists an imbalance between the three P’s. The P for People, in particular, is not sufficiently well addressed, whereas the P for Prosperity mainly focuses on short-term gain.

Developing in the light of Copenhagen
At a political level, there is a great deal of movement in the direction of a sustainable world. However, politics means reaching compromises, and in the light of climate changes, we cannot afford to make compromises. The pressure must actually come from the bottom up, through you and me. CasaMundus Vision wishes to contribute to this by building on a sustainable environment. Passive building and Cradle2Cradle are key concepts in this regard. Working on developing sustainable properties is high on CasaMundus Vision’s ‘to-do list’ for 2010, and we have the necessary knowledge and experience required for this in house.

Sustainable energy savings: new foundation wishes to show that it can happen because it has to happen!
Everyone agrees: CO2 emissions must be substantially reduced. The largest quantity of emissions comes from the environment in which we live, and it will be possible to achieve the greatest reduction from the existing stock of buildings. Housing corporations have already made plans in this field to take an in-depth look at their housing stock and make improvements to achieve CO2-neutral homes. I myself am involved in a new foundation, the purpose of which is to work to conserve existing buildings. One of the operating companies of this foundation is preparing a campaign directed at private home owners, supplying customised applications of the most cost-effective technical solutions to save energy and water. It is also important to provide a full-service solution from analysis to quotation, from installation to insurance and from funding to service.

Les Jardins du Château d’Olonne is almost complete
In 2010, the development of one of the most beautiful resorts on the French Atlantic coast will be completed. By next year, Les Jardins du Château d’Olonne – a development of the J.M. Deurwaarder Bouwgroep of Warmenhuizen – will consist of 162 high-quality holiday villas in a unique location. The luxurious gardens, which provided the name for the resort, are without peer in France. With a number of facilities within easy reach and the charming French family resort Les Sables d’Olonne as its immediate neighbour, Les Jardins du Château d’Olonne is a place where you can live comfortably without a care in the world. A few villas are still for sale, but you’d better hurry.

Projects sought – incomplete ones are also eligible
CasaMundus – the Green estate agency – specialises in the sale of Green accommodation and recreation projects. We are on the lookout for new projects; perhaps projects that are still incomplete. Projects that aren’t yet Green and which need to be re-examined to see what can be done to them; or projects that are running into difficulties because the vendor can’t move the project beyond the initial stage.

Amsterdam, 20 December 2009

The feel good deception

Thomas Rau, an architect in Amsterdam, wrote a column with this title in the magazine VastGoed Personality. In this winter 2010 edition, Anne Marie Rakhorst from Search was Guest Editor-in-Chief.

The magazine is full of quality articles, including a fascinating interview with Hermann Scheer, the German equivalent of Al Gore, entitled “What we need is a Ministry for A Sustainable Future”. The interesting point he made is that a coherent vision is being created that goes a lot deeper than the discussion as to whether to use wind energy or not. Imagine what would happen if the conventional producers (including oil producers) were to lose the basis of their power, or if it turns out that the traditional energy companies have created their own prison.

Anne Marie Rakhorst says she has been “brought up with a love of nature”, but she is primarily a business woman with a vision. Could she be the perfect Minister for the Sustainable Future cabinet? Incidentally, a job has already been set aside for her – to help ensure that our Environment Minister is given greater scope to develop an actual policy.

Thomas Rau is putting the cat among the pigeons as far as sustainability labels are concerned. He refers to a “building” with maximum GreenCalc and minimum EPC as “a coffin”. What he means is that “compliance with” and therefore “the sticking of labels onto” does not achieve an optimum result. He cites the Elithis Tower in Dijon as an example, where sustainability labels were consciously ignored, and the result is a surplus of energy and a healthy internal climate. By meeting the EPC standard of 0.8, the question is how many health complaints this will give rise to. Rau also explains that the Tower can function as “an open source”, which means that anyone is welcome to test it and its users, in order to improve the next generation of buildings.

I would like to conclude by quoting Thomas Rau: “I plead passionately for a value-based economy, in which the fewer patients a GP has, the higher the income they receive. In that value economy, people will be aware that we only have one planet and that raw materials must be treated sparingly. The earth is faced with an energy demand and raw materials problem, as opposed to an energy problem and raw materials demand. This conviction must form the basis of what we do and don’t do, even in the real estate sector, where the ‘feasibility’ rather than the ‘sustainability’ of a building should be the starting point.”

Anton Sinke – CasaMundus Vision – Amsterdam

Ik ben nu ruim tien jaar bezig met de ontwikkeling van Les Jardins du Château d’Olonne en kijk tevreden terug op die periode. Tenminste wanneer ik het over de kwaliteit van het project heb. Het hele traject heeft langer geduurd dan gepland. Fransen zijn nu eenmaal andere mensen dan Nederlanders. De Fransen hebben ook toegegeven dat dit project in deze uitvoering er nooit zonder de Nederlanders was gekomen. Fransen hebben nu eenmaal weinig kaas gegeten van projectmatig bouwen. Maar zonder de Fransen had het ook weer niet gekund. Zonder Jack Troussicot – de architect – had het project nooit geworden wat het nu is: deel van de Franse gemeenschap en deel van de natuur.

Ook zonder Bram Schuurbiers, onze tuinarchitect, had het niet gekund. Want het resort mag er dan nog zo Frans bijliggen, het zijn juist de tuinen die het project bijzonder maken en die zorgen voor de nodige diversiteit op het terrein. Overigens is daar ook het stedenbouwkundig plan van Troussicot debet aan. Hij heeft de villa’s zo op het terrein geplaatst, dat er een grote afwisseling ontstaat en je niet in de gaten hebt dat er maar drie basistypen aan villa’s zijn. De openbare beplanting op haar beurt zorgt voor telkens andere sferen.

In de tijd dat het project van start ging was er nog nauwelijks sprake van duurzaamheid. Warmte/koudeopslag stond nog in de kinderschoenen, fotovoltaïsche cellen waren nog onbetaalbaar. Toch is Les jardins du Château d’Olonne duurzaam. Duurzaam door opzet, bouwkwaliteit en architectuur. Niemand zal er over twintig jaar aan denken om het resort plat te bulldozeren. Daarvoor zullen gebruikers, bewoners en buurtgenoten er te veel aan gehecht zijn. Toen ik er een aantal weken geleden was om een aantal geïnteresseerden te laten zien, vervulde me het toch met enige trots toen ik hen rondleidde en ik het enthousiasme op hun gezichten ontdekte.

Volgend voorjaar is Les Jardins du Château d’Olonne af. Dan staan er 169 villa’s, een restaurant, een kinderzwembad en een tennisbaan. Dan ga ik een beetje afscheid nemen, maar niet voordat er nog een klein aantal villa’s is verkocht. Wanneer u geïnteresseerd bent, laat het even weten. Misschien bent u mijn laatste klant. Ik zal daar graag het glas op heffen. Maar Les jardins du Château d’Olonne zal nooit van mijn netvlies verdwijnen. Integendeel, daarvoor zijn de vriendschappelijke banden te groot. Bovendien zal ik betrokken blijven bij de doorverkoop van de villa’s. Dat maakt dat ik Les Jardins du Château d’Olonne zal blijven volgen en daar ben ik blij om.